Odbudowy kostne
W ostatnich latach obserwuje się znaczący zwrot w leczeniu implantologicznym. Do niedawna implanty umieszczano w kościach szczęk tylko w miejscach, w których istniały odpowiednie jej wymiary i gęstość. Tymczasem, jeśli w szczęce nie ma żadnych zębów i nie jest ona przez długi czas odpowiednio obciążana, kość ulega stopniowemu zanikowi. Obecnie coraz częściej planuje się umieszczenie implantów nie tylko tam, gdzie są odpowiednie warunki, ale również w miejscach najbardziej pożądanych z protetycznego punktu widzenia. Stało się to możliwe dzięki rozwojowi technik, do których należą: sterowana regeneracja kości, rozszczepianie wyrostka zębodołowego i metody kombinowane. W zabiegach regeneracyjnych, gdy potrzebny jest dodatkowo materiał kostny mamy do dyspozycji kość własną - pochodzenia autogennego (autoprzeszczepy) lub homogennego (banki kości). Zastosowanie kości homogennej wiąże się jednak z ryzykiem odrzucenia przeszczepu lub nawet ryzykiem infekcji (żółtaczka, AIDS itp.). Obecnie w związku z tym używa się głównie syntetycznych substytutów kostnych, które posiadają naturalną, mineralną strukturę kości zbliżoną do ludzkiej tkanki. Zastosowanie ich pozwala uzyskać całkowitą regenerację uszkodzonej kości wokół implantu lub odbudować brakującą kość własną. Dzięki technikom sterowanej regeneracji tkanek współczesna chirurgia może wytworzyć nową tkankę kostną w żądanym kierunku i kształcie.

Podnoszenie dna zatoki
Trudne warunki do wprowadzania implantów występują najczęściej w tylnych odcinkach wyrostka zębodołowego szczęk, zwłaszcza szczęki bezzębnej, której rozrzedzenie wzrasta stopniowo w trakcie życia osobniczego i w miarę utraty zębów. Skłoniło to do poszukiwań technik operacyjnych, które umożliwiłyby stosowanie implantów w tych właśnie okolicach. Jedną z takich metod jest podnoszenie dna zatoki szczękowej i wprowadzanie kości autogennej lub biomateriałów w przestrzeń pomiędzy dnem zachyłka zębodołowego zatoki szczękowej, a uniesioną błoną śluzową, wyścielającą ten zachyłek. Najpierw tworzy się okno dostępu do dna zatoki, po czym delikatnie podważa błonę śluzową zatoki. Drugim sposobem na podniesienie dna zatoki jest metoda zamknięta. Podniesienie dna zatoki szczękowej stwarza nowe możliwości leczenia implantologicznego, umożliwia bowiem wprowadzenie wszczepów w trudnych warunkach anatomicznych, zwłaszcza w bocznych odcinkach w obrębie szczęki.

Zabiegi wdrożone dzięki realizacji projektu współfinansowanego przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz budżetu państwa w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2001-2013